Birtu vaktaplanið tveimur vikum fyrr: hagnýt rök fyrir því að skipuleggja fram í tímann
Þegar vaktir eru birtar á síðustu stundu mætir fólk ekki, vaktaskiptin fara í óreiðu og óánægja vex. Hér er skýrt hvers vegna tveggja til þriggja vikna fyrirvari leysir flest af þessu og hvernig þú kemst þangað án þess að umbylta vinnulaginu.

Ef starfsfólkið fær að vita um vaktirnar sínar þremur eða fjórum dögum áður en vikan hefst ertu í raun ekki að skipuleggja vaktir þess – þú ert bara að tilkynna því þær. Fólk sem á börn, er í annarri vinnu eða í námi, eða vill einfaldlega eiga sér félagslíf, getur ekki skipulagt sig í kringum vaktaplan sem birtist fimm dögum fyrr. Birtu það tveimur til þremur vikum fram í tímann og flest þau vandamál sem líta út eins og „slæmt viðhorf“ eða „óáreiðanlegt starfsfólk“ hverfa hljóðlega.
Af hverju fyrirvarinn skiptir meira máli en kerfið sem þú notar
Vaktaplan sem kemur seint neyðir fólk til að giska. Það pantar tíma hjá tannlækni, lofar að passa barn fyrir vin eða tekur vakt í hinni vinnunni áður en það veit hvað þú þarft frá því. Þegar vaktaplanið loksins kemur rekast sumar þessara skuldbindinga á vaktir og þá færðu fríbeiðni á síðustu stundu, einhver mætir ekki eða þú færð beiðni um vaktaskipti sem þú þarft að hlaupa til að samþykkja. Ekkert af þessu stafar af því að viðkomandi sé óáreiðanlegur. Það stafar af því að þú lést fólk fá vaktaplanið eftir að það hafði þegar þurft að gera ráðstafanir án þess.
Lausnin er ekki snjallara vaktaskiptakerfi eða strangari mætingarreglur – það tekur bara á skaðanum eftir að hann er skeður. Lausnin er að láta fólk fá upplýsingarnar nógu snemma til að það geti lagað líf sitt að vinnunni í stað þess að berjast við hana.
- Færri fríbeiðnir á síðustu stundu, því fólk sér vaktaplanið áður en það hefur lofað sér í eitthvað annað
- Færri sem mæta ekki, því vaktirnar koma ekki á óvart
- Minni tími stjórnandans fer í að slökkva elda vegna vaktaskipta í sömu viku, því þau vaktaskipti sem verða eru afgreidd með fyrirvara
- Meira traust – vaktaplan sem kemur seint segir starfsfólki að tími þess sé ekki þess virði að taka tillit til hans við skipulagningu, og það tekur eftir því
Hversu langt fram í tímann er „nógu langt“
Það er engin ein tala sem gildir alls staðar, en nokkur viðmið standast í flestum greinum þar sem unnið er á vöktum:
- Tvær vikur að lágmarki. Þetta er lágmarkið fyrir öll teymi með hlutastarfsfólk, námsmenn eða fólk sem er líka í annarri vinnu.
- Þrjár til fjórar vikur eru betri ef starfsfólkið biður reglulega um frí, skiptir á vöktum eða getur unnið misjafnlega mikið frá viku til viku.
- Rúllandi áætlun er betri en einn fastur birtingardagur. Í stað þess að birta viku 3 ekki fyrr en vika 2 er liðin skaltu alltaf hafa tvær eða þrjár vikur sýnilegar svo fólk viti alltaf hvað er fram undan, ekki bara hvað kemur næst á dagatalinu.
Ef þú byggir vaktaplanið á endurteknu mynstri – sömu grunnvaktir flestar vikur með nokkrum breytingum – er mun auðveldara að vera á undan, því þú byrjar ekki á auðri viku í hvert skipti. Kerfi eins og helloswap gera þér kleift að afrita birta viku fram í tímann og laga svo frávikin, sem er yfirleitt fljótlegra en að gera allt upp á nýtt og gerir það raunhæft að vera tveimur eða þremur vikum á undan, í stað þess að það sé bara fjarlægt markmið.
Hvað stendur í veginum
Flestir stjórnendur vita nú þegar að það er betra að birta vaktaplanið snemma. Það sem stoppar þá er yfirleitt eitthvað af þessu:
- Beðið eftir upplýsingum. Þú veist ekki söluspá næsta mánaðar eða hver ætlar í frí, svo þú frestar öllu vaktaplaninu til að þurfa ekki að gera það upp á nýtt. Lausn: birtu það sem þú veist núna og líttu á breytingar sem lagfæringar, ekki ástæðu til að bíða.
- Seinlegt að safna því saman hvenær fólk getur unnið. Ef þú ert að elta fimm manns með SMS-um til að fá að vita hvenær þau geta unnið í næsta mánuði ræður sá flöskuháls birtingardeginum. Settu fastan vikulegan skilafrest fyrir þessar upplýsingar og haggaðu honum ekki.
- Vaktaplanið talið tilbúið fyrst þegar það er fullkomið. Birt vaktaplan með tveimur götum sem þú ert enn að fylla er gagnlegra fyrir starfsfólkið en fullkomið plan sem það sér fjórum dögum áður en það tekur gildi.
Þótt vaktaplanið sé birt snemma þýðir það ekki að það sé meitlað í stein. Göt myndast, fólk veikist, eftirspurnin breytist. Það sem breytist er upphafspunkturinn: starfsfólkið bregst við smávægilegum breytingum á plani sem það hefur þegar í höndunum, í stað þess að fá sjálft planið á síðustu stundu.